Jedno wielkie PO. Bardzo odlegle PO maturze, PO smażeniu się na plaży, no, jedynie PRZED walaniem się po uczelniach i żebraniu o zbytek łaski i otwarte ramiona w stosunku do potencjalnych studentów. Ruszyłam swą derierę i zaczęłam rysować, zamiast zapełniać enigmatycznymi mazajami resztek kartek z nieudolnego drukowania, bądź pokrywania nimi na wpół niezapisanych zeszytów. Wytentegociłam, że nie da się uniknąć porównań, już od chwili, kiedy po raz pierwszy wzięło się ołówek do ręki, no i jako tako się rozwinęłam, porównując moje płody sprzed 5 lat a te sprzed tygodnia. A to powód do dumy.
I bez sensu rysować do szuflady.
Nie idę na ASP. Może mam i talent i nie mówię, że nie chcę go kształcić, ale rysowanie zdechłej natury złożonej z nadgniłych pomarańczy i fantazyjnie ułożonych misek niezbyt mnie ciągnie. Owszem, za rok mogę się zapisać, mogę se iść na jakiś kurs rysowania z natury (!), a potem może skończę na Starówce rysując podobizny Japończyków z Minoltami na szyi. A kto wie, jak potoczy się Przyszłość...

Budzę się 4 dni temu rano, tj. dla zwyczajnych ludzi to już przedpołudnie i pierwsze co słyszę, to to, że Michael J. nie żyje. Pierwsza reakcja - aaale o so chozi? Że kto? O fak...
Kurde, przecież Majkel był zawsze. To strasznie dziwne, że już go nie ma... Nigdy nie byłam jego fanką, ale kilka jego piosenek po części ukształtowało mój gust - miałam taką kasetę z różnymi teledyskami, kiedy byłam mała, z Bilie Jean, Remember The Time i Black Or White...
Przykro. Strasznie. Ale ulubieńcy bogów umierają młodo, by potem spędzić wieczność w ich towarzystwie. Wyobraźcie sobie jam session Lennona, Mercury'ego, Hendrixa, Bonzo i Jacksona...


My idols: